مىشود ازاينرو بين صدر آيه و ذيلش تنافى واقع مىشود و براى رفع اين تنافى و جمع بين آن دو مىگوئيم عبارت [ الا ما ملكت ايمانهنّ ] ناظر است بموردى كه ملك يمين كنيز باشد و بقرينه صدر عبد را شامل نميشود و با توجه به اين معنا آيه را اينطور تفسير مىنمائيم : به زنان مؤمنه و اهل ايمان بگو كه چشمان خويش را از مطلق اجانب بپوشانند ولو اينكه زن مولا و مرد اجنبى عبد او باشد تا آنجائى كه مىفرمايد مگر بر شوهرها يا پدران و يا پدر شوهرها و يا فرزندان و يا فرزندان شوهرها و يا برادران يا فرزندان برادران يا فرزندان خواهران يا زنان هم‌كيش و هم‌مذهبشان يا بر كنيزانى كه مملوكشان مىباشند . و پرواضح است كه بين صدر و ذيل با اين تفسير هيچ تهافت و تنافى وجود ندارد . اشكال و ايراد در مقام ايراد و اشكال به اين استدلال گفته شده : اختصاص دادن [ او ما ملكت ايمانهنّ ] را به خصوص كنيزان و اخراج عبيد از آن صحيح نبوده و مستلزم محذورى استكه به آن نمىتوان ملتزم شد و آن محذور اين است كه : قبل از [ او ما ملكت ايمانهن ] عبارت [ او نسائهن ] واقع شده و مقصود از آن زنان هم‌كيش و هم‌دين مىباشد و پرواضح استكه اين كلمه يعنى [ نسائهن ] با در نظر گرفتن معناى مزبور شامل كنيزان شده و ديگر وجهى ندارد كه عبارت [ او ما ملكت ] را اختصاص به آنها دهيم